RSS
 

Rozdział 67

17 cze

Loki wciąż siedział z nosem w książkach, kiedy Amy wstała. Automatycznie chwyciła się za gardło, próbując wypowiedzieć choć słowo, ale nie mogła z siebie wydobyć żadnego. Cicho ześlizgnęła się z łóżka, obserwując jak Kłamca dzięki swoim zdolnościom przegląda parę książek jednocześnie. Chwyciła jedną z nich i przycupnęła obok, podciągając kolana pod głowę. Loki nawet nie podniósł wzroku znad lektury. Nie musiał, czytając jednocześnie, zaglądał w myśli dziewczyny. Była zawsze w myślach taka szczera, nawet teraz, gdy rozmyślała o tym jak bardzo boli ją gardło i jak bardzo jest zdezorientowana całą sytuacją. Zdążyła polubić Asgard z wszystkimi jego mieszkańcami, dziwactwami i całą jego magią. Thor i Jane stali się jej oddanymi przyjaciółmi i nawet Odyn nie patrzył się już na nią morderczym wzrokiem. Mimo tego wszystkiego Amy zdawała sobie sprawę, że nie pasuje i nigdy nie będzie pasować do tego świata. Była Ziemianką i tam było jej miejsce.

- Wcale, że nieprawda – odezwał się po paru minutach, nadal nie odrywając wzroku. Dziewczyna za to spojrzała na niego ze zdziwieniem, nie rozumiejąc tego co powiedział. Zdania wyrwane z kontekstu to było coś, do czego nie potrafiła się przyzwyczaić. Bóg widząc uniesione brwi Amy, ciągnął dalej – Ziemia nie jest miejscem dla Ciebie. Tam nikt na Ciebie nie czeka, nikogo tam nie masz. Przestań tęsknić za Ziemią, bo tu masz dużo lepiej. Nie zaprzątaj sobie tym więcej głowy, bo Twoje myśli powodują u mnie mdłości. Zapomnij o ludziach, tutaj możesz być kimś więcej. Oczywiście tylko wtedy, gdy przystaniesz na moją propozycje. Zostań moją żoną, a uczynię Cię prawdziwą boginią, zostań królową Asgardu, a już nikt nigdy nie powie Ci co masz robić. Będziesz wolna i potężna. Czy właśnie nie tego najbardziej na świecie pragną istoty ludzkie ?

- Więc jesteś człowiekiem Loki ? – zapytała Amy. Znów chwyciła się za gardło, ale już jej nie bolało. Uradowana tym, spojrzała na Kłamce, domagając się odpowiedzi na zadane pytanie.

- Nie, jestem kimś o wiele lepszym. Ja już jestem wolny i potężny, a ciągle mi mało. Tyle, że ja w przeciwieństwie do ludzi, mogę spełniać swoje ambicje. Mam czas, mam moc, która na to pozwala, a przede wszystkim mam odwagę to robić. Ludzie wiele by chcieli, ale zwyczajnie się boją.

- Jak zawsze musisz traktować ludzi jak niższe formy życia. Niczego nie możesz zrozumieć. I ja mam spędzić resztę życia z kimś takim jak Ty ? Musiałabym być chyba zaczarowana albo chora na umyśle.

- Zaczarowana ? Hm…. niezły pomysł – szepnął pod nosem Loki, tak, aby słowa nie dotarły do uszu dziewczyny. Ludziom jednak zdarzają się chwilowe przebłyski. Szkoda, że akurat w momentach, które nie są dla nich odpowiednie.

 

 

 
Komentarze (3)

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Hejcia ! Wróciłam

16 cze

Hej hej witajcie z powrotem po tylu miesiącach nieobecności. Cóż na studiach sesja sesje sesją pogania. Trzeba się ostro namachać, żeby wszystko pozaliczać, a w natłoku nauki znaleźć jeszcze parę chwil dla znajomych i samej siebie. Także jak widzicie usprawiedliwienie za tak długą nieobecność mam chyba dobre. Od dziś poczynając wracam na bloga i mogę Wam tylko obiecać, że będzie się działo. Zanim jednak znów powrócę do świata Lokiego, chciałabym Wam coś opowiedzieć. Pewnie każdy z Was zna kogoś takiego kto stroni od ludzi, kogoś kto zwykle się nie odzywa i nie udziela, kogoś kto mimo otoczki odludka jest tak naprawdę niezwykle ciekawym człowiekiem i ma naprawdę interesującą osobowość. Na świecie są miliony takich ludzi – niedostrzeżonych, nieoszlifowanych diamentów. W sumie to trochę dziwne, bo przecież Ci ludzie są na maksa dostrzegalni, spotykamy ich przecież codziennie. Nie potrafimy tylko spojrzeć głębiej, poza typowy stereotyp dziwaka. Uwierzcie ludzie nie ma nic złego w byciu trochę dziwnym. To nas odróżnia od tych wszystkich szarych i nudnych. No, ale już zgubiłam wątek. Chodzi mi o to, że mam znajomego, właśnie takiego nieodkrytego diamencika. Prowadzi on bloga, niedawno go założył, biorąc ze mnie przykład. Czeka na komentarze, ale nikt nie jest chętny jakoś. Dlatego zwracam się do Was z olbrzymią prośbą, dołóżcie swoją cegiełkę do jego fundamentu na którym będzie budował swoje marzenia. Poświęćcie małą chwilkę na dodanie komentarza. Zróbcie mi taki prezent z okazji powrotu. To nie jest żadna reklama, ani nikt mi za to nie płaci. Chcę tylko komuś pomóc. Liczę na Was. Jesteś przecież najlepszymi fanami na świecie :) – http://popkulturalnyblog.blogspot.com/2016/05/swiat-stevena-universe-cz.html?spref=fb. Kolega ma naprawdę talent. Wesprzyjcie go. Do usłyszenia :)

 
1 komentarz

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Hej kochani fani

19 paź

Jesteście dla mnie naprawdę ogromnym wsparciem. Zwłaszcza w tym zupełnie nowym otoczeniu, studia nie są wcale takie proste.Rozumiecie, że nie miałam zbyt wielkiej możliwości do pisania regularnego, jednak pamiętajcie, że nie usuwam bloga, ja go tylko zawieszam. Nie wiem jak często będę mogła pisać, ale obiecuję, że o Was nie zapomnę.

 
Komentarze (7)

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Hej drodzy fani !

24 wrz

Obawiam się, że to nie będzie zbyt miła wiadomość, ale będę musiała na pewien czas zrezygnować z pisania bloga, ponieważ nie będę miała czasu i możliwości.

 
Komentarze (7)

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Rozdział 66

19 wrz

Amy wiedziała, że Loki nie miewał kaprysów. Wszystko co robił było dokładnie przemyślane, każde słowo, nawet każde spojrzenie. Dziewczyna czuła, że Kłamca coś kombinował, nie domyślała się jednak co takiego tym razem. Zachowywał się bardzo podejrzanie, nawet jak na niego. Odnowił starą komnatę w podziemiach i przerobił ją na salę walk, przystosowaną do ziemskich możliwości Weber. Tam w spokoju mogła poćwiczyć strzelanie i pomedytować, nie martwiąc się o pytających mieszkańców. Ściany były dźwiękoszczelne, mogła krzyczeć aż straci głos. I rzeczywiście początkowo podczas ćwiczeń wrzeszczała, ponieważ wyszła z wprawy w posługiwaniu się bronią palną, co potwornie ją frustrowało. Doprowadziło to do tego, że naprawdę nie mogła mówić.

- Amy na co masz ochotę ?- spytała Sif, gdy dziewczyna zjawiła się na kolacji. Weber już miała wytłumaczyć, że nie ma apetytu, ale z jej gardła nie wypłynęło ani jedno słowo. Wystraszona, rozglądała się po Sali w poszukiwaniu pomocy. W kącie przy drzwiach, opierając się o ścianę stał Loki. Amy skierowała się w jego kierunku, koncentrując się na myślach. Tylko w taki sposób mogła się z nim komunikować. Zrozumiał od razu. Wyszedł jej naprzeciw, otoczył ramieniem i zaprowadził do jej komnaty :

- WIDAĆ MOCNO KRZYCZAŁAŚ

- MOŻESZ MI POMÓC ?

- CHCIAŁBYM, ALE NIE MAM DOŚWIADCZENIA W LECZENIU LUDZI. MÓGŁBYM CI ZROBIĆ KRZYWDĘ.

- MÓJ BRUZCH KIEDYŚ OPATRZYŁEŚ

- TO BYŁO DRAŚNIĘCIE, GARDŁO TO POWAŻNIEJSZA SPRAWA.

- BARDZO MNIE BOLI- przekazała mu w myślach dziewczyna, ze łzami w oczach. Podeszła bliżej i chwyciła jego dłoń, kładąc ją na obolałe gardło. Przyjemna fala zimna potoczyła się po jej ciele, powodując chwilowe uczucie ulgi. Loki uśmiechnął się z satysfakcją, wiedząc, że dziewczyna właśnie mu zaufała. Wyszeptał parę zaklęć, a Amy zamknęła oczy, zapadając w sen. Podczas, gdy ona słodko spała, Kłamca siedział przy niej, przeglądając książki w poszukiwaniu sposobu na jej obolałe gardło. Oczywiste było, że mógł ją uleczyć w parę sekund, ale wolał stwarzać wrażenie słabeusza, by nie musieć potem spełniać każdej jej zachcianki. Zresztą niech widzi, że on się stara.

 
1 komentarz

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Rozdział 65

12 wrz

Amy starała się na każdym kroku pokazywać jak bardzo podoba jej się pobyt w Asgardzie. Uśmiechała się serdecznie, ale w środku czuła, że czegoś jej brakowało. Zbliżała się rocznica śmierci jej ojca. To byłby pierwszy raz, kiedy nie złoży kwiatów na jego grobie.
Pogoda tamtego dnia zdawała się odzwierciedlać nastrój dziewczyny. Padało cały czas i ani na chwilę nie wyszło słońce. Amy nie chciała, aby jej podły nastrój zaciekawił kogoś z pałacu, dlatego zaszyła się w starej kuchni, gdzie nikt nie mógł jej znaleźć. Przysiadła przy piecu i z kieszeni wyjęła zdjęcie ojca. To była jej jedyna pamiątka, którą zabrała z Ziemi. Wpatrywała się w zdjęcie, a z jej oczu płynęły łzy strumieniami. Zakryła głowę w kolanach, czując jak coś ociera się o jej nogi. Okazało się, że był to czarny kot, który właśnie drapał się za uchem. Dziewczyna lekko się uśmiechnęła i przyciągnęła zwierzaka do siebie. Pogłaskała go za uszami, a kot miło mruczał.
- Wiesz co kotku ? Jesteś chyba najmilszym stworzeniem tutaj. Szkoda tylko, że nie możesz zabrać mnie na Ziemię.
Zwierzę wskoczyło na kolana, zwijając się w kłębek. Dziewczyna delikatnie go głaskała, nadal opowiadając :
- Wiesz mój tata nie żyje od wielu lat i choć był kryminalistą, zawsze będzie moim ukochanym tatusiem. Bardzo za nim tęsknię, nauczył mnie sztuk walki i strzelania, zajął się mną, kiedy moja mama mnie zostawiła. Paradoks prawda ? Ci ludzie, którzy mi pomagają i są jakaś częścią mojego życia, okazują się ludźmi spod ciemnej gwiazdy. Zupełnie jak Loki. To mój przyjaciel i spec od ratowania mojego życia. Często się wyzywamy i ogólnie pałam do niego nienawiścią, ale nie jest taki zły jak się wydaję. Uwierz mi kotku, gdyby chciał mógłby robić gorsze rzeczy. Nie wiem co go powstrzymuje. W każdym razie czasem się cieszę, że go mam.
- Też się cieszę moja droga.
Amy rozejrzała się dookoła w poszukiwaniu głosu.
- Nie bój się, to tylko ja- odezwał się kot, siadając na kolanach Amy. Dziewczyna wpatrywała się w niego, czując jak szok i nienawiść toczą walkę o pierwszeństwo.
– Czemu musisz być ciekawy wszystkiego ?
- Taki zawód.
- Następnym razem, proszę uprzeć mnie, albo po prostu zapytaj. Nie lubię się zwierzać.
- Kotu wyśpiewałaś wszystko.
- Gdybym wiedziała, że to ty, nie odezwałabym się słowem.
- Rozumiem, że nie jestem twoim ulubieńcem, ale mam propozycję dla Ciebie.
- Co tym razem ?
- Zabieram cię na grób ojca. Dziś w nocy.
- Dlaczego niby ?
- Bo mam taki kaprys cukiereczku.

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Rozdział 64

03 wrz

Amy przez najbliższe dni po wyjściu ze szpitalnego łóżka była przez wszystkich rozpieszczana i została ulubienicą Friggi, z którą spędzała bardzo wiele czasu. Odyn od momentu podjęcia decyzji o następcy nie spotykał się z nikim, zapewne obmyślając zasady tego planu. Thor i Jane starali się żyć jak dotychczas i tylko Loki chodził po korytarzach, wyraźnie nad czymś głęboko dumając. Dla wszystkich mieszkańców pałacu był to zły znak.

- Nad czym tak myślisz nasz książę ?- zapytała sarkastycznie Sif, mijając go.

- Nad tym jak zapanować nad światem- odrzekł, szeroko się uśmiechając i obserwując reakcje wojowniczki. Najpierw prychnęła z pogardą, ale zaraz potem patrzyła na niego zaciekawiona. W jego przypadku nigdy nie było wiadomo czy kłamie.

- I co ? Masz już jakiś plan ?- spytała, próbując przyjąć obojętną minę. Loki nie odpowiedział, tylko spojrzał wymownie w stronę idących Amy i królowej.  Podszedł do nich, kłaniając się z uśmiechem. Frigga dygnęła z gracją i podała dłoń, którą syn ucałował. Dziewczyna nie chcąc dać mu satysfakcji również zgrabnie dygnęła i wystawiła rękę. Nic się nie stało, obszedł je tłumacząc się pośpiechem. Wszystkie trzy otworzyły szeroko oczy, rozmyślając co tym razem wymyślił Kłamca.

                                                   ***

- Tak cukiereczku dokładnie- powiedział do siebie Loki, siedząc w komnacie – Myśl tak głośno, żebym mógł wszystko słyszeć. Masz rację byłem dziś chamski, ale to wszystko etap planu. Nadal mi nie ufasz, więc nie mogę się narzucać, ale mogę cię olewać. Zaczniesz się nad tym zastanawiać i bum… nawet się nie zorientujesz, że wpadłaś w moje sidła. Nim się obejrzysz będziesz mnie błagać, żebym za ciebie wyszedł. I ja naturalnie to zrobię. Wtedy już będę miał wszystko. Tron, władzę, a dzięki tobie kwiatuszku również uznanie ojca i brata, ponieważ bardzo dobrze owinęłaś ich sobie wokół palca. Robisz się coraz sprytniejsza. Kto wie ? Może kiedyś będziesz przynajmniej w połowie tak dobra jak ja. Matka cię uwielbia to dobrze wróży. Dzięki tobie mój wizerunek się nieco ociepli. Będziesz odwracała uwagę od moich niekoniecznie dobrych działań. Będziesz prawdziwą królową, ale tylko wtedy, gdy będziesz mi posłuszna.

 

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Rozdział 63

30 sie

Amy ku uciesze medyków opuściła w końcu łóżko szpitalne. Przydzieloną jej własną komnatę, która była tak duża jak jej całe mieszkanie na Ziemi. Ściany były w jej ulubionym, błękitnym kolorze, a dwie ogromne, złote szafy pełne były przeróżnych sukienek.
– Podoba ci się ? spytała Frigga, ostrożnie wchodząc do komnaty.

- Tak. Jest bardzo piękna – odpowiedziała dziewczyna, będąc nieco skrępowana obecnością kobiety, którą uratowała.

- Jeszcze nie zdążyłam ci podziękować. Trzeba mieć w sobie wiele męstwa, aby poświęcić się dla obcej osoby. Wiedz, że jestem twoją dłużniczką, a twoje życzenie jest dla mnie rozkazem – rzekła królowa, czyniąc lekki ukłon w stronę Amy. Dziewczyna zarumieniła się, nie wiedząc jak się zachować. Na szczęście uratował ją Loki, stojący w złotych drzwiach :

- Tylko nie życz sobie byle czego – poradził, obserwując ze złośliwym uśmiechem całą te scenę.

- Mogę sobie zażyczyć, żebyś zniknął ?

- Raczej nie cukiereczku, ale możesz na przykład wrócić do domu po swoje rzeczy.

Trzeba przyznać, że Kłamca doskonale potrafi odgadnąć jej myśli. Zresztą nic dziwnego, skoro czyta z niej jak z otwartej księgi. Tak, miał rację i tym razem. Amy bardzo chciała zabrać swoje ubrania, swoje pamiątki i wszelki dobytek jaki zgromadziła. Złość na Lokiego jeszcze jej nie przeszła, więc nie przyznała się otwarcie :

- Ta, może być. To kiedy ruszamy ?

Zadowolony bóg z szarmanckim uśmiechem, chwycił dziewczynę pod rękę i skierował wprost w stronę Heimdalla. Tam rozkazał, aby otworzyć Midgard dla bohaterki całego Asgardu. Strażnik podobnie jak Frigga, zrobił ukłon w jej stronę i po chwili Amy stała już na Ziemi, podtrzymywana przed Kłamcę. Szybko wyszarpnęła się z jego uścisku i poszła przodem, zostawiając go daleko w tyle. Doszła pod drzwi mieszkania i niestety zorientowała się, że nie ma klucza. Stała tak więc, czekając aż zjawi się Loki, który z pewnością je otworzy.

- Może ci pomóc królewno ?

Nie odpowiedziała, tylko odsunęła się kawałek, obserwując jak szybkim ruchem otwiera drzwi. Wślizgnęła się, biegając po wszystkich pokojach i pakując chaotycznie do walizek wszystko co jej się nawinęło. Spod łóżka w sypialni wyciągnęła następne dwie czarne walizki. W jednej były zdjęcie i pamiątki po rodzicach, a w drugiej jej strój do zadań specjalnych oraz cały arsenał broni, przykryty stertą ciuchów. Sięgnęła jeszcze po parę książek w regału i wyszła, wręczając Lokiem ze słodkim uśmiechem walizki. Bez słowa sprzeciwu, posłusznie wyniósł bagaże przed blok i chwycił Amy mocno w tali, jednocześnie wołając Heimdalla. Po wylądowaniu od razu ją puścił, nie chcąc jej denerwować w czasie, gdy była mu tak potrzebna. Była jego przepustką do tronu, więc musiał być na każde jej zawołanie, a nawet parę sekund wcześniej. Musiał jej pokazać, jak bardzo ją ,,kocha’’ co było dla niego niezwykle trudne, bo przecież on nie znał takiego słowa. Czekała go zatem bardzo długa droga do tronu…. i serca Amy.

 
Komentarze (3)

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Rozdział 62

27 sie

Mimo iż Amy była już całkiem zdrowa, nadal nie wychodziła z łóżka, wprawiając w zdumienie medyków. Ze względu na jej pozycję w kraju pozwolono jej na to. Jedyną osobą, którą wpuszczała do swej sali była Jane. Zdecydowanie nie życzyła sobie obecności Lokiego, który dzień w dzień przychodził, mając nadzieje, że któregoś razu w końcu zechce go zobaczyć.

- Czeka pod drzwiami – powiedziała Jane, jakby od niechcenia
- To niech sobie czeka – burknęła Amy, wyraźnie zdenerwowana
- Mogłabyś w końcu mu odpuścić. Bądź co bądź jesteśmy na niego skazane.
- Ty jesteś skazana. To brat twojego ukochanego. Ja nie mam z nim nic wspólnego.
- Tylko tyle, że parę razy uratował ci życie.
- To by było nawet słodkie, gdyby sam nie doprowadzał do sytuacji w której musi mnie ratować, żeby ocalić własną skórę.
- Fakt Loki bywa dość….szalony, ale przecież nigdy nie zrobił ci krzywdy.
- Masz na myśli, że jeszcze mnie nie zabił ?
- Nie, mówię, że przecież gdyby chciał cię zabić już by to zrobił.
- Wielkie pocieszenie – dodała sarkastycznie Amy, tym samym kończąc ten temat. Jane nie naciskała, aby kontynuowały rozmowę, ale wiedziała, że jutro będzie musiała znowu ją zacząć. I tak każdego dnia, do czasu aż w końcu dziewczyna się przekona.
- Chcę wrócić do domu – stwierdziła po chwili milczenia, mając łzy w oczach. Foster przysiadła na łóżku, obejmując przyjaciółkę.
- Amy tutaj jest twój dom. Na Ziemi będziesz samotna, a tu masz mnóstwo ludzi, którzy cię lubią i kochają. Tam nikt na ciebie nie czeka, nie masz po co wracać.
- Tutaj jest mi bardziej obco. Wszyscy patrzą na mnie jak na odmieńca. Czuję się okropnie, bo mają mnie tutaj za zabawkę Lokiego. Nie mam swojego życia, żyję tylko w jego cieniu.
Jane nie mogła tego słuchać, bo bolało ją serce. Nie zdawała sobie sprawy, że Amy jest tak ciężko. Nigdy nie dawała tego po sobie poznać, była niezwykle silna, skoro utrzymywała ten sekret w tajemnicy tak długi czas. Faktem było, że wszystko co dotyczyło dziewczyny było nieodłączną częścią Lokiego. Można by sobie pomyśleć, że była jego wspólniczką. Tym czasem nie chciała mieć z nim nic wspólnego, nienawidziła go.
- Może wszystko się zmieni. Teraz jesteś bohaterką, a bohaterowie mają swoje życie i to inni żyją w ich cieniu. Musisz w końcu stąd wyjść i pokazać, że nie jesteś jego marionetką.
Słowa Jane wpłynęły kojąco na Amy. Uspokoiła się nieco i otarła łzy, rękawem swojej bluzki. Uśmiechnęła się wesoło do Foster, czując jak wracają jej siły i chęci do życia. Podeszła do okna, rozsuwając zasłony, które od wielu dni blokowały dostęp słońca.
- Dziękuje Jane – wyszeptała Weber, oglądając widok za oknem.

 
Komentarze (3)

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Uwaga Uwaga

20 sie

Wiem , że chcielibyście dłuższe rozdziały, ale cóz…. ja też bym chciała wierzcie mi. Nie będzie mnie jakieś 5 dni, dlatego proszę uzbrojcie się w dużo cierpliwości, bo jak widzicie Loki knuje nową intrygę. Jak myślicie czy Jane stać na to, by zdradzić przyjaciólkę ? Czy Amy jest na tyle silna, by oprzeć się urokowi samego boga kłamstw ? 

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii Bez kategorii